Uncategorized

आदत

यूँ तो तेरी आदत हो चली है जिंदगी,
इन रुकती ठहरती नजरों का हर अंग पर झांकना,
इन बेबस हवस भरी आँखों का बदन के पार जाना!
कभी यूँ लगा था के हवा हो जाऊं तो छूने वाले हर हात को नजर ही नहीं आती में!
और शायद एक इंसान होने का दर्द औरत होनेसे ज्यादा हो जाता…
हम कुछ अंगोसे भिन्न है बस,
पर सोचा जाए तो नज़रिये का फासला इतना ज्यादा है के दुनिया के खत्म होते आसमां भी जमीन से मिल जाए…
तब “ना” केहना आसान था, शायद उतनाही हाथमेंभी था, पर दुनिया ने “ना” सुनने पर कोई नतीजा नहीं निकला, हालांकि सबसे ज्यादा मुश्किल बात तो “ना” सुनना है!
दुपट्टे का बोझ शायद बढ़ जाता होगा,
इज्जत के अश्क वो रोज रोता है!
कमीज के हर सिलाई पर दर्जी ने मेरी स्वतंत्रता को जकड़े रखा है वैसे तो,
पर शायद किसीको आंखों में बसी हवस के बारेमें पता ही नहीं है!
मैंने अपने सिने में ममता से ज्यादा इन्ही ऑंखोंको मरोड़े रखा है,
जिनको आजभी कुचल देने का जी करता है!
जिंदगी अब तेरी आदत हो रही है,
नुक्कड़ की नजरे जब मुझे दबोचने को मचल उठती है,
तब उन आंखों में बसी दरिन्दगी को उसी चौराहे पर में मरोड आती हूं,
कमीज से सारी रेषाएँ तोड़ कर जी उठती हूं!
दुपट्टे को अब मैंने कानून के आंखों पर बंधे देखा है,
जहाँ तराजू सीधा तो है पर हात बिलकूल शरीर के पास!

#कृत्तिका
13/04/2018

मनावर होणारे बलात्कार वाईट असतात! बाई ला ती बाई आहे त्या पेक्षा माणूस आहे म्हणून जगणं जास्त गरजेचं आहे.

Advertisements
Uncategorized

​एक अंत एकांत

अंताकडे झुकत असताना,

तो अलगद मानेवर फुंकर घालत होता!

तो होता कोणीतरी ओळखीचा??
स्वतःचा अंत होत असताना,

स्वतःचा एकांत होत असताना,

स्वतःला नव्याने ओळ्खताना,
कितीही अनोळखी वाटत असलं तरीही..

तो होता माझ्या रक्तात विरघळणारा.

त्वचेचे पापुद्रे सैल सुटत असताना,

त्यावर आसवांचा सैंधव पडत असताना,

बाहेर कोरडा ठक्क दुष्काळ असताना,

मनात त्सुनामी ने जम धरला असताना,
तो प्रत्येक दगडावर आदळत होता!

पापण्यांचे ठिकरे उडताना,

हृदयाचे ठोके विरताना,

हातातले हात विरळ होताना,

बोटांची पेरं आणखी गडद होताना,

तो माझ्यात एकरूप होत होता!

तो होता माझा एकांत!

माझा एकांत!

-कृत्तिका

१६/०८/२०१६

कविता

काळा रंग आणि प्राक्तन.

शाईने हात खराब झाले की मला आठवतं पेन, शाईने तुडूंब भरलेलं….
निब मधून कोणाचं तरी प्राक्तन ओसांडून वाहिलेलं…
ही शाई, हा काळा रंग तसाच आहे….
जसा पांडुरंगाच्या देहाचा, कृष्णाच्या प्रेमाचा, गॅरेजमध्ये काम करणाऱ्या ग्रीसचा, खाणीतल्या हिऱ्याचा…
फरक कुठे पडतो मग??
माझ्या हाताला लागलेल्या काळ्या रंगाचा आणि त्याच्या हातातून घडलेल्या नशिबाचा?
एकाने विटेवर उभं रहावं, एकाने गीता सांगावी, एकाने काम करत रहावं आणि एकाने मुकुटावर रुजू व्हावं….
या सगळ्या मागे आहेत कष्ट काळ्या शाईचे….
जी लिहीते प्राक्तन काळ्या रंगात….
ज्यात मिसळतात अनेक रंग आणि काही होतात वेगळे अंतरंगात ….
पुन्हा, शाई भरलेले हात पाहिले की जाणवतं…
मी लिहिती आहे माझं प्राक्तन…
काळ्या रंगात…. ज्यात आहे आपलेपणा, प्रेम, कष्ट आणि स्वअर्जित स्थान!

-कृत्तिका
14/12/18

Uncategorized

चाकोरीची कविता

माझी कविता नसते माणसानुभूत किंवा वस्तुनिष्ठ,
ती नसते जोडलेली मातीला, तिच्यातील माणसांना आणि त्यांच्या मनाला.
ती नसते निसर्ग कविता पाना फुलांवर झूलणारी, बागडणारी, विहरणारी…
ती कुठल्या तरी कोपऱ्यात बसून रडत नाही आणि रडणाऱ्यांची दुःख ही सांगत नाही.
ती आशाळभूत नेत्यांची मतं मांडत नाही पारतंत्र्याच्या बेडीतून देशाची सुटकाही करत नाही!!
ती प्रेमात बुडत नाही, विरहात रडत नाही आणि मैत्रीत जीव ही ओतत नाही…
ती उगाच शब्दांचा भार देत नाही आणि न सुचणाऱ्याला यमक चिटकवत नाही…

पण मग नक्की काय आहे कविता??

ती आहे स्वतंत्र पण पारतंत्र्यातील तंत्र सांभाळून,
ती आहे शब्दांनी ओतप्रोत पण तरीही नवनीतच्या गाईड इतकी सोपी,
ती आहे म्हणून आहे आणि नाही म्हणून नाही.
तिचं अस्तित्व फक्त कागदावरची शाई!
तिचा हट्ट नाही कोणात उतरावं आणि बदलून टाकावं त्याचं आयुष्य…
ना तिच्यात आहे सामर्थ्य नकार पचवण्याचं!!
ती आहे सामान्य तरीही तिला चाकोरीचा कंटाळा आलेला नाही…
आणि ती आहे तशी जगतेय म्हणून तिचा भार ही होत नाही!!

-कृत्तिका
12/12/18

Uncategorized

मदारी आणि माकड

संध्याकाळी जेव्हा सूर्य पलीकडल्या वेशीत लवंडला,
जेव्हा शून्यावर उभं राहून सुद्धा चंद्र कोरा भासला,
पलीकडून कुठे गुलछडीच्या देठाला सुवास लगडला,
चांदण्या प्रेमात आभाळभर दवासारख्या सांडल्या,
उत्तरेला अढळपद म्हणून ध्रुव तारा सुखावला,
अत्तराच्या कुपीतला मजमुआ नाडीच्या ठोक्यावर विसावला,
किर्रर्र अंधारात सुद्धा म्युन्सीपालटीचा काजवा चमकला,
काळ्या शाईने डोळ्यांतली निरक्षरता मिटवली,
बनारसी शालूच्या ढळत्या पदराने चेहऱ्यावर
लाज चकाकली….
आणि तेव्हा आणि तेव्हा कुठे माझे पाय थबकले!
तिथे जिथे माझं मन खारीच्या पापुद्र्यासारखं चूर झालं…
कुठे मोठा आवाज झाला?? नाही.
पण सुखात कुठे बुडालं असेल याची कुणकुण लागून राहिली.
मग सुरू झाला परतीचा सूर्योदय… अलिकडल्या वेशीत सूर्य सरकला…
आणि सुरू झाला माझा खेळ!!
खेळ जिथे मी होतो मदारी आणि माझंच माकड झालं होतं.

-कृत्तिका
7/11/18

Uncategorized

मी कविता रचते!

मी कविता रचते(?)
पण यमकाचे इमले मला जमत नाहीत.
मी तिच्यात अलंकाराच्या बागा फुलवत नाही…
व्याकरण कळण्याइतकी का मजल माझी जाते??
मी उगाच छंदांचे मजले चढवत नाही…
मला ती सहज जमते.. जाता येता… मी आपली लिहिते येता जाता…
मला कसले आदर्श डोळ्यासमोर ठेवता येत नाहीत…
यमकाचे इमले मला जमत नाहीत….
जमली तर जमली नाहीतर कागदाचे बोळे मी विमान करून उडवते….
परत कोऱ्या कागदावर विस्तृत शाई पसरत नाही…
मी लघु गुरू च्या चौकटी आखून मनाला कुलूप लावत नाही….
यमकाचे इमले मला जमत नाहीत….
मी नाही भानगडीत पडत वृत्तांच्या….
मी-हा-ले दिल वृत्तांताच्या पाट्या टाकते…
उगाच प्रतिभा म्हणून मी शब्दांना जन्माला घालत नाही….
यमकाचे इमले मला जमत नाहीत….
मी कविता करते असा अहंकार मला त्याने शिवत नाही…
मी शापित यक्षिणी सारखं सुंदर दिसत नाही…
माझी कविता मला रचते आणि मी तिला रचते….
पण यमकाचे इमले मला जमत नाहीत….

-कृत्तिका
22/10/18

Uncategorized

त ग म ग…!!

ओळखीच्या डोळ्यात पोरकंपण दिसलं की, मला जाणवते तगमग नाळ तुटल्यावर रडण्याऱ्या जीवाची….
मग, मी देत नाही नजरेला नजर,
माझा धीर होत नाही…वर पाहायचा…
छाती वरच्या कडक इस्त्रीच्या शर्टच्या काज्याइतकं उरतं माझं अस्तित्व…
फक्त एखादं बटणं अडकवायचं माझ्यात, ज्या मध्ये त्याचं नागडेपण लपून राहील….
पण माझा उपयोग वेळीच संपला की मला देऊन टाकलेलं असतं बोवारणीला….
माझ्या बदल्यात जन्माला आलेल्या नव्या वस्तूंचं कडक लखलखीत रूपडं माझ्या समोर तितकंच फिक पडतं, जितकं आभाळ भरून आलं की सूर्याचं अस्तित्व…
त्याची नजर आता मला नजर देत नाही….
माझं अस्तित्व क्षणात विरण्यासारखं नसतंच मुळी…
मी असते आठवणीत, नग्न मनाला आणि शरीराला अस्तित्वाचे चटके बसून फिनिक्स सारखं राखेतून सुद्धा स्वतःचं अस्तित्व निर्माण होण्याची साक्षी…
त्याच्या इतिहासाची!!

कृत्तिका
14/11/18

Uncategorized

दिवाळी

भाऊबीजेला रात्री शेवटचा दागिना अंगावरून उतरवला
जीव खाली टेकवला….
लक्ष्मी अशीही सुंदर दिसत असेल न असं हळूच वाटून गेलं…
देवाजवळ समई किती तरी तेज उजळवत होती….
मला अंधारातला तिचा स्पर्श दिवाळी देऊन गेला….
कानात झुमके चालतांना डुलत होते…
पाटल्या बांगड्या किणकिण वाजत होत्या…
दिवाळीत पैंजण भर मी नाचले होते….
जोडव्या रुतोस्तोवर मी थकले होते…
आता मात्र चेहऱ्यावर पणत्यांचं फेशियल पाहतांना अंगअंग मोहरले होते…..
रांगोळीच्या रंगात मी रोज न्हायले होते….
त्याचा खांद्यावरच्या स्पर्शाने पाहिलं पलीकडे कुठेतरी त्याने अबीर गुलाल उधळला होता…

-कृत्तिका
7/11/18